W tym roku impreza w Żilinie trwała pięć dni. Tradycyjnie rozegrano Mistrzostwa Świata we wszystkich konkurencjach Disco Dance wśród juniorów i dorosłych. Dla dzieci były to Mistrzostwa Europy.
    Po raz pierwszy odbyły się Mistrzostwa Świata Street Dance Show w solo i duetach oraz kolejny raz w  mini formacjach i formacjach.
    Zawody odbywały się na specjalnie zrobionym podwyższeniu w olbrzymiej hali - porównywalnej z poznańską Areną. W kuluarach był telebim, kilka stoisk, mini barów, gdzie można było zjeść coś na gorąco. Były również stoiska z artykułami tanecznymi. Dużym powodzeniem cieszyło się stoisko ze zdjęciami, które były bardzo ładne i profesjonalnie wykonane. Prawie każdy tancerz miał zrobione zdjęcie. Można nawet było zamówić plakat z imprezy ze swoja podobizną. Fotografie były wysokiej jakości i wielu tancerzy skorzystało z tej oferty.
    Do plusów imprezy można zaliczyć bliskie położenie centrum handlowego, w którym można było zrobić drobne zakupy, a przede wszystkim smacznie i szybko zjeść w jednej z wielu restauracji. Nagłośnienie było wysokiej jakości, a muzyka bardzo taneczna.
    Niestety, były też minusy. Mistrzostwa odbywały się na starej hali ze słabym zapleczem sanitarnym. Wszystko w zasadzie wymaga remontu i modernizacji. Organizator robił co mógł, aby dostosować obiekt do tego typu imprezy, jednak z wielu względów było to niemożliwe. Przede wszystkim brakowało światła na hali. Oświetlona była tylko scena, na której rozgrywane były zawody. Rozgrzewka odbywała się w ciemnościach. Ilość czynnych toalet zmniejszała się z każdym dniem, a kolejki do nich proporcjonalnie sie zwiększały.
    Porządku na sali pilnowała bardzo młoda ochrona, w sposób bezwzględny wykonująca polecenia. Rozumiem organizatora, który musi zabezpieczyć miejsca dla VIP-ów. Jeżeli jednak wymaga akredytacji kamer wideo (25 euro dziennie), to powinien wyznaczyć miejsca do "kręcenia". Tym czasem ochrona przepędzała wszystkich - również z pustego sektora oznaczonego "VIP" - de facto uniemożliwiając nagrywanie.
    Program imprezy był napięty, w związku z tym zawody kończyły się bardzo późno. Niestety występowały "poślizgi" czasowe, z najróżniejszych przyczyn:
- awaria prądu (dwugodzinna przerwa w imprezie)
- uszkodzenie parkietu
- inne nieznane mi przyczyny, powodujące, że turniej zaczynał się później niż planowano (w związku z tym cały harmonogram był przesunięty).
    Z ww. powodów Mistrzostwa w drugim dniu zakończyły się około północy. Pierwszy dzień był trudny dla organizatorów. Nie ustrzegli się błędów merytorycznych, gdyż prowadzący nie znał sposobu rozgrywania konkurencji, a sędzia główny nie zareagował. Rozpoczynały dziewczęta do jedenastu lat. Nie podzielono ich na grupy. W eliminacjach - przy prezentacjach indywidualnych - tańczyły po cztery solistki, ale zdarzało się, iż po trzy, a czasami nawet po dwie!
    W przepisach międzynarodowych jest zapis o wymaganym, minutowym, odpoczynku dla każdego tancerza po prezentacji porównawczej. Aby nie marnować czasu, a jednocześnie nie naruszać przepisów organizatorzy dzielą wszystkich uczestników danej rundy na mniejsze grupy adekwatnie do ilości startujących w rundzie. Kolejne, wydzielone grupy wykonują prezentacje porównawcze jedna po drugiej, dzięki czemu tancerze z pierwszej i ostatniej dużej grupy mają czas na odpoczynek przed indywidualnymi występami. Na szczęście od rundy półfinałowej organizator zastosował właśnie taki podział.
    Poziom wszystkich konkurencji był wysoki i wyrównany. Myślę, że jest to spowodowane tym, iż kategorie są w miarę precyzyjnie określone, a w konsekwencji tancerze wiedzą co mają tańczyć. Występuje jeszcze bardzo wyraźny podział w Disco Dance na dwa style: "czeski" i ten... drugi, który nazwałabym wcześniej „skandynawskim” (ponieważ to Norweżki pierwsze przełamały hegemonię Czechów w Disco Dance, tańcząc zupełnie inaczej), a obecnie "europejskim", ponieważ większość krajów tańczy w tym stylu. Oczywiście jest to podział umowny, gdyż w każdym z tych stylów są wyraźne różnice między poszczególnymi krajami.
    Nie ukrywam, że styl czeski w kategorii solo i duetów, według mnie, nie ma przyszłości. Dominuje tu ostra, kwadratowa, bardzo szybka praca ramion, dużo pozycji w szerokim rozkroku, małe skoki, mało obrotów. Przypomina to raczej fitness, niż pierwowzór z „Gorączki sobotniej nocy”. Bardzo często jakość wykonywanych skoków i obrotów nie mieści się w żadnych normach. Nie widać tu ani techniki klasycznej, ani jazzowej. Sylwetka w grand batement (wysokie wymachy nóg – przyp. P.Z.) pogarbiona, wykonywane czasami przez nich fouete (piruet z wyprostowaniem nogi w bok w określonym momencie – przyp. P.Z.) czy passe wygląda po prostu fatalnie. Pomijam fakt, że figury te zupełnie nie pasują do tego stylu. Przy tym wszystkim tancerzy tych cechuje duża energia, ekspresja i dynamika, z łatwością się przemieszczają, są bardzo wyraziści. Według mnie styl czeski ma również bardzo wiele wspólnego z techno. W tym roku po raz pierwszy odbyły się w Moskwie Mistrzostwa Świata w tym właśnie stylu, które miałam przyjemność sędziować. Czesi, którzy brali udział w zawodach ze swoimi programami dyskotekowymi, byli jak najbardziej w temacie. Do tego stylu pasują nawet ich ciężkie buty i lateksowe materiały, trochę mniej brokat ;) Oni sami (startował jeden duet z Czech) byli bardzo zdziwieni, kiedy przeszli rundę. Inna sprawa, że wiele elementów tanecznych, jak np. mocna praca ramion i szerokie pozycje, jest jak najbardziej do zaakceptowania w tańcu Disco Dance mężczyzn.

    W stylu europejskim figury oparte są na elementach klasycznych: dużo skoków, obrotów, piruetów klasycznych, jazzowych póz, wspięć i slajdów. Wiele elementów gibkościowych, szpagatów, skłonów w tył. Góra ciała jest bardzo plastyczna, pojawiają się mocne izolacje. Wszystko tańczone jest "nad podłogą", środek ciężkości jest zdecydowanie wyżej niż w stylu czeskim. Stroje lekkie, wykamieniowane, dziewczęta często w spódniczkach lub krótkich spodenkach, tańczące na boso lub w jazzówkach, co nie zdarza się Czechom - u nich od wielu lat króluje wspomniany latex i ciężkie buty ;) Panowie również zazwyczaj tańczą boso lub w butach umożliwiających mocną pracę stóp. W stylu europejskim wyróżniłabym "podstyle" charakterystyczne dla poszczególnych krajów (oceniam ich najlepszych tancerzy):

cdn...