Do napisania cyklu artykułów skłoniły mnie komentarze, jakie pojawiają się regularnie  na forach internetowych, po każdym większym turnieju. Niejaka Pani Ela napisała na portalu dance.pl, pod artykułem na temat Żiliny '2007 autorstwa Andrzeja Kuźnickiego, następującą notkę:
"Miałam możliwość oglądania Mistrzostw Świata na żywo, sędziowanie do bani jak można np. Shock Dance finał kolo 6 jest 1.Czy ktoś wmówi mi ze to normalne. W Szczecinie był ten sam problem. Nie widziałam żadnych zawodów z tak dużym rozrzutem ocen. Mam dość duży staż jako widz i obserwator innych sportów i powiem ze mnie to przeraża ze na takie coś sie pozwala. Wkład Trenerski, ciężka praca dzieci i nasz wkład jako rodziców daje sukces i przykro patrzeć na to jak przez takie sędziowanie to wszystko idzie na marne."
        Moim zdaniem rozbieżności w ocenach są całkowicie normalne!!! Zawsze tak było, jest i będzie. Być może się znieczuliłam, ale na pewno moje podejście w dużej mierze wynika z wielu rozmów i osobistych przemyśleń. Różnice w przyznawanych miejscach wynikają stąd, że poziom na zawodach rangi Mistrzowskiej jest bardzo wysoki, a przede wszystkim baaaaardzo wyrównany. W zdecydowanej większości niewymiernych dyscyplin sportowych, takich jak gimnastyka artystyczna czy łyżwiarstwo figurowe, system oceniania jest punktowy. W tańcu natomiast sędzia musi przyznać komuś pierwsze miejsce, a komuś innemu ostatnie. Każdy ma swoją hierarchię ważności poszczególnych składowych oceny - dla jednego sędziego ważniejsza jest np. technika, dla drugiego ekspresja, dla trzeciego muzykalność, dla jeszcze innego choreografia. Może to i dobrze, bo skating system (metoda obliczania miejsc) zakłada, że z 5, 7 czy 9 subiektywnych ocen sędziów, wyłania się jedna obiektywna nota. Jeżeli ktoś jest lepszy o trzy klasy od pozostałych we wszystkich aspektach oceny, to niezależnie od układów, nazwiska, klubu czy kraju i tak wygra. Widziałam już, jak niektóre występy były ocenione przez wszystkich sędziów na miejsce pierwsze, mimo, iż w jury nie zasiadała ani jedna osoba z kraju reprezentowanego przez zwycięzców. Takie sytuacje nie zdarzają się jednak zbyt często, ponieważ tak jak pisałam wcześniej poziom jest wyrównany.
        Ela (nie wiem czy to ta sama osoba, którą cytowałam na początku) pisze komentarz do wyników z KM IDO w Szczecinie: "(...)Jak nic nie wiesz to nie pisz ,albo popatrz sobie na Taniec z gwiazdami ,gimnastykę artystyczna,zawody z jazdy figurowej na lodzie i wszystko będziesz widzieć. Nie jestem wielbicielem żadnego zespołu. Krzywdzi sie tu tylko dzieci" . Od kiedy pamiętam zawsze oglądałam w telewizji jazdę figurową na lodzie. Ale czy to, że widziałam już kilkadziesiąt konkursów uprawnia mnie w jakikolwiek sposób do oceniania wartości technicznej? Oczywiście nie. Po pierwsze nie znam przepisów. Po drugie nie jestem specjalistką w tej dziedzinie, więc wielu rzeczy w ogóle nie dostrzegam. Po trzecie i najważniejsze nie wiem, co i w jaki sposób się ocenia, nie orientuje się w skali trudności poszczególnych elementów, nie szkolę się w tym zakresie. Mogę jedynie ocenić czy występ mi się podobał, czy nie, pod względem wyrazu artystycznego. Co do przywołanego Tańca z Gwiazdami: widać tu duże różnice w ocenach fachowców (p. Pavlovic i p. Galiński) i laików (p. Wodecki, p. Tyszkiewicz). Ci pierwsi zajmują się wartością techniczną, drudzy artystyczną. Często występują nawet znaczne różnice między ocenami "tanecznych ekspertów", którzy i tak mają łatwiej niż na "normalnym" turnieju, ponieważ mogą przyznać kilku parom tą samą liczbą punktów. Jeżeli chodzi o gimnastykę i łyżwiarstwo, to przeciętna osoba nawet nie zdaje sobie sprawy, jak ogromna przepaść dzieli np. ocenę 5,6 i 5,9. A to przecież "tylko" 0,3 punktu.
        Irytuje mnie, gdy osoby, które nie mają odpowiednich kompetencji oceniają pracę sędziów oraz występy poszczególnych zawodników. W szczególności mam tu na myśli rodziców, którzy myślą, że znają się na tańcu, bo byli już na kilkunastu albo nawet na kilkudziesięciu turniejach - "(...) Formacje, Mini formacje - zupełnie inne odczucia publiczności (która na wielu turniejach była i również zna zasady) niż sędziów. To naprawdę żenada" - pisze an26d. Dla mnie żenadą są takie wypowiedzi. Wielu rodziców zwraca uwagę na to, że krzywdzi się ich dzieci. Tymczasem to najczęściej oni sami są winni złego samopoczucia swoich pociech. Podczas zawodów słyszałam setki razy wypowiedzi tego typu: "Jak ona beznadziejnie tańczy! Przecież ty, kochana córeczko, wykonujesz ten obrót sto razy lepiej.  Ta pokraka weszła do finału? Ty byłaś najlepsza, sędziowie się nie znają..." Rodzice niestety zbyt często zapominają, że to oni nie mają zielonego pojęcia o ocenianiu. Mogą oczywiście stwierdzić, czy dany występ im się podobał czy nie, ale nie mają kompetencji, wiedzy i umiejętności, żeby oceniać jakość tańca. Tu muszę jeszcze dodać, że dzieci lubią jeździć na turnieje, rywalizować, nawet jeżeli odpadają w pierwszej rundzie. Jest to dla nich doświadczenie, szlifowanie cech charakteru, mobilizacja do dalszej pracy, nauka w jaki sposób powinni przyjmować niepowodzenia. Jednak wyżej wymienione wypowiedzi  rodziców wzbudzają w dziecku poczucie niesprawiedliwości i po wysłuchiwaniu ich przez jakiś czas w końcu powodują zniechęcenie, co często skutkuje zakończeniem "kariery". Może zamiast skupiać się na tym, co tancerka, która zakwalifikowała się do następnej rundy robi gorzej (wiadomo przecież, że dla rodzica występ własnego dziecka jest zawsze najlepszy), warto zwrócić uwagę dlaczego to właśnie ją sędziowie docenili - szukać pozytywów i wyciągać wnioski.
        Internauta podpisujący się jako "Jaaa" pisze: "...uważam że na turniejach powinny sędziować osoby które nie znają klubów ani tancerzy(...)"    Z powyższą wypowiedzią kompletnie nie mogę się zgodzić. Autorowi wydaje się, że znalazł "złoty środek" na problem oceny sportów niewymiernych. I ma rację... Ale w tej kwestii, że mu się wydaje. Przede wszystkim skąd wziąć ekspertów, którzy nie kojarzą żadnych klubów ani tancerzy? To małe środowisko, w którym wszyscy się znają (poczynając od szczebla regionalnego, na międzynarodowym kończąc),a większość trenerów posiada uprawnienia sędziowskie. Może wziąć ludzi "prosto z ulicy", bo jest gwarancja, że nie są powiązani z żadnym klubem/trenerem? To również rozwiązanie kompletnie pozbawione sensu - to nie jest przecież konkurs na najładniejszy strój czy wyraz artystyczny, tylko turniej tańca. Ludzie, którzy nie wiedzą co i jak ocenić (chodzi o technikę) patrzą na względy estetyczne, a jak wiadomo są "gusta i guściki". Nie jest to więc żadne konstruktywne rozwiązanie.
  Jeszcze jedna ważna kwestia warta uwagi: kiedy dany tancerz/duet/mini-formacja/formacja dostaje od sześciu sędziów miejsca pierwsze lub drugie, a od siódmego oceniającego miejsce szóste - wtedy ten siódmy (dla zespołu ocenianego) jest zły i się nie zna. Gdy jednak na innym turnieju występuje sytuacja odwrotna, aczkolwiek podobna, tzn.: od sześciu sędziów dostają miejsca piąte i szóste, a od jednego z jurorów miejsce pierwsze - Ci sami ludzie narzekają, że tylko jedna osoba oceniła ich poprawnie - przyznając najlepsze miejsce! Na podstawie wieloletnich doświadczeń muszę stwierdzić, że większości młodych, zdolnych tancerzy brakuje tylko jednego: POKORY.