Taniec towarzyszył ludzkości od zarania dziejów pełniąc bardzo ważną funkcję w jej rozwoju. Na początku był tylko zabawą , z czasem ewaluował zyskując także miano sztuki.
    Jeszcze do niedawna zawód tancerza kojarzono ze szkołą baletową. Powszechna globalizacja i rozwój mediów pokazały, że taniec ma „wiele twarzy” i jest obecny na całym świecie. Jego różnorodność zadziwia i zachwyca. Czy jednak umiemy w pełni wykorzystać niesamowity potencjał jaki tkwi w tej dziedzinie aktywności człowieka?
    Mam wrażenie, że dążenie do namacalnego sukcesu w postaci zdobywanych miejsc, nagród, medali, zaistnienia w mediach, wygranych konkursów nie pozwala nam do końca czerpać radości z tańca i zubaża jego rolę w naszym życiu. Ten powszechny pęd do sukcesu widoczny jest w reakcjach i zachowaniach uczestników imprez. Ludzie nie oglądają się nawzajem. Ci, którzy odpadają z turnieju nie zostają żeby obejrzeć najlepszych. Widownia na finałach świeci pustkami, podobnie jak na festiwalowych galach. W regulaminach festiwali pojawiają się np. takie punkty: „organizator nie wysyła nagród pocztą”(w gali tańczą przeważnie zdobywcy I miejsc pozostali tylko odbierają nagrody).
    Już w przedszkolach organizuje się konkursy oceniane przez jury, z nagrodami i miejscami (choć na szczęście nie jest to powszechna praktyka). Taniec to bardzo atrakcyjna forma zajęć ruchowych dla małych dzieci, przynosząca wymierne korzyści w postaci rozwoju koordynacji, pamięci ruchowej czy korekty wad postawy. Ma wpływ na lateralizację i rozwija zdolności ruchowe. Publiczne występy są jak najbardziej na miejscu, lecz poddanie ich ocenie już nie koniecznie. Eliminuje bowiem część dzieci, które ze względu na etap rozwoju nie są w stanie sprostać wymaganiom. Powoduje, że oceniamy ich umiejętności, a to nie jest przecież celem na tym etapie.
    Zaintrygowała mnie jeden z komentarzy, że młodzi ludzie tracą chęć do tańca po nieprzychylnych dla nich werdyktach sędziów. Przykre to, ale z niektórych wypowiedzi aż bije niedowartościowanie, poczucie krzywdy, złość, a wręcz nienawiść. Zastanawiam się po co takie osoby biorą udział w tym ruchu. Zapalczywość w swoich sądach obrażanie sędziów i innych lepiej ocenionych tancerzy, w imię czego? Nie za bardzo rozumiem... Przecież udział w turnieju jest dobrowolny. Domyślam się tylko, że Ci obrońcy „skrzywdzonych” to niespełnieni rodzice bądź instruktorzy. Mało pocieszające jest, że z podobnymi problemami borykają się inni organizatorzy, bo po cóż umieszczali by w regulaminach takie np. punkty:
„uczestnicy mają prawo do pytania o wyniki każdego etapu konkursu w sposób zgodny z procedurą przewidzianą w tym celu przez organizatora, zaś po zapoznaniu się z wynikami współzawodnictwa winni je zaakceptować bez ich gwałtownego lub obrażającego innych uczestników lub osoby decydujące o wynikach, komentowania”(źródło: Regulamin Międzymarodowego Turnieju Salsy).
    Dlatego warto może się zastanowić dlaczego tańczymy. Większość z nas rozpoczyna swoją przygodę z tańcem, bo chce nabrać konkretnych umiejętności tanecznych. Do ruchu turniejowego trafiają zazwyczaj Ci, którzy mają predyspozycje, ale przede wszystkim LUBIĄ tańczyć. Rzadko kto myśli na początku o „ściganiu się”. Z doświadczenia wiem, że są osoby, które choć lubią tańczyć, to nie  lubią występować i być oceniane. Są też takie, które na scenie rozkwitają i takie, które „kręci” tylko ostra rywalizacja. Niektórzy lepiej czują się tańcząc w grupie, inni wolą prezentować się solo.
    Rywalizacja, współzawodnictwo nie są złe same w sobie. Mają bardzo pozytywne aspekty. Konkurencja powoduje, że podnosi się poziom, wzrasta motywacja, uczymy się wygrywać i przegrywać, uodporniamy się na stres, co w życiu jest niezwykle istotne. Jednak aby skorzystać z tych dobrodziejstw trzeba sobie uświadamiać również minusy takiej rywalizacji. Taniec jest dyscypliną niewymierną. Biorąc udział w rywalizacji musimy wziąć pod uwagę, że możemy pozostać niedocenieni. Trzeba umieć ocenić swoje możliwości i mieć dystans do werdyktów sędziowskich. Dobrze jest być bystrym obserwatorem... aby zauważać jak rywalizacja wpływa na nasze dziecko, pomóc w dokonywaniu wyborów i mądrze je wspierać. Psycholog przydałby się nie tylko dzieciom, ale również rodzicom i nauczycielom.
    Taniec daje niesamowite możliwości samorealizacji. Niektórym radość i satysfakcję daje zaliczanie kolejnych stopni kursu tańca, inni potrzebują „adrenaliny turniejowej”. Dla wielu taniec turniejowy jest tylko przejściowym etapem do zaistnienia w show biznesie. Znajdą się też na pewno tacy, którzy zaistnieją w wielkiej sztuce.  
    Z okazji mijającego w tym tygodniu Międzynarodowego Dnia Tańca, życzę wszystkim tancerzom znalezienia swojej własnej ścieżki, która da im wiele radości i satysfakcji.
    Zaś wszystkim sceptykom, cynikom i obserwatorom dedykuje wypowiedź naszej wspaniałej skrzypaczki, Wandy Wiłkomirskiej. Na pytanie dziennikarza jak to się stało, że nigdy nie wygrała żadnego konkursu (bardzo często zdobywała II nagrodę) i czy w związku z tym nie czuje niespełniona, odpowiedziała, że absolutnie nie, ponieważ kocha to co robi, a konkursu nie wygrała bo... ktoś zagrał lepiej.