To nie jest program promujący taniec, czy tancerzy. Zyskuje na nim głównie telewizja (smsy, reklamy) oraz jury i prowadzący, którym daje to olbrzymią popularność, co przekłada się na ich „wartość rynkową”. Nic więc dziwnego, że gwiazdy zabiegają o to, aby w takiej roli wystąpić. Skład zresztą jest tak dobierany, aby było „ciekawie”. Jurorzy również mają za zadnie robić show. Wiedzą o tym i nie przebierają w środkach, aby wywiązać się ze swego zadania. Wszystkie chwyty dozwolone. Repertuar tu jest dość bogaty: złośliwe niewybredne uwagi, kłótnie na wizji (musi iskrzyć), śmiech, płacz, ekstrawaganckie fryzury itp. Prowadząca dodatkowo podkręca atmosferę wyciągając sprawy osobiste, prowokując do zwierzeń na wizji itp. Telewizja dba o to, aby nie zabrakło widzów przed telewizorami, a potem tłumów na castingach. Każda kolejna edycja zapowiadana jest jako najciekawsza, najlepsza, najbardziej ekscytująca.
     Widzom przedstawia się tancerzy tak, jak by byli samoukami, deprecjonując zawód nauczyciela tańca. Celowo nie mówi się o klubach (rzadko wspomina osiągnięciach i zdobytych przez nich mistrzowskich tytułach), pomija się ich wykształcenie taneczne (wielu z nich ukończyło szkoły baletowe i występuje w zawodowych grupach tanecznych czy teatrach). Ponadto mami się ludzi, że każdy może spróbować i osiągnąć sukces. Wieloletni, żmudny trening tancerza jest mało ciekawy, a poza tym mogło by to zniechęcić potencjalnych „naturszczyków” którzy są bardzo wdzięcznym materiałem na show, szczególnie w eliminacjach. Zdecydowanie bardziej medialne jest ciężkie prywatne życie (fajnie mieć jakąś ciekawą historię rodzinną, najlepiej smutną). Do każdej edycji kwalifikuje się oczywiście również młodych i zdolnych, lecz przeważnie jednokierunkowych tancerzy (zgodnie z wymogami show).
     Jury po każdej prezentacji nie omieszkuje przypomnieć nam jaką wspaniałą choreografię właśnie oglądaliśmy (chociaż czasami serwuje nam niezłe „gnioty”). Zajęcia prowadzą zawsze „najlepsi nauczyciele”, a efekty ich pracy oczywiście są „niesamowite”. Dzięki temu dobry tancerz nagle stają się genialny. Cóż... Niedługo następna edycja, ale wcześniej można zorganizować kilkanaście warsztatów z „cudownymi” choreografami YCD. Jakoś trzeba nakręcać koniunkturę. A jaka w tym wszystkim rola tancerzy? Myślę, że większości wypadków zdają sobie sprawę, że zostali wybrani nie tylko ze względu na umiejętności taneczne. Ich kariera w programie w dużym stopniu zależy od ich medialności, od tego jak ich pokaże telewizja, na ile potrafią „się sprzedać”. Niewątpliwie zyskują mniejszą lub większą popularność. Rozumiem mechanizmy i zdaję sobie sprawę, że Ci młodzi ludzie chcą wykorzystać swoją szansę. To ich 5 minut. Jednak co daje taka popularność? Teoretycznie powinna ułatwiać spełnienie swoich marzeń, czyli umożliwiać występy w różnego typu projektach tanecznych, pokazach spektaklach itp. .Kariera tancerza jest bardzo krótka. Trzeba więc doskonalić swój warsztat i tańczyć. Wydawałoby się, że tancerze biorący udział w programie świetnie to rozumieją. Kiedy proszą o głosy telewidzów wszyscy mówią, jak bardzo chcą się rozwijać, uczyć nowych technik, doskonalić swój warsztat. Lecz kiedy program się kończy okazuje się, że motywacja gdzieś się ulatnia. Nawet tym, którzy wygrali już tak bardzo nie spieszy się do BDC. Jak stwierdził jeden z jurorów, tancerze chcą po programie odpocząć, odreagować stres i napięcie. To tyko część prawdy. Myślę, że wielu uczestników zdaje sobie sprawę z ulotności tej „sławy” i chce uszczknąć też coś z tego tortu. W praktyce kończy się to na występach… Różnych lecz rzadko niestety w charakterze tancerza.

      Najbardziej niepokoi jednak, że nastąpiło kompletne pomieszanie pojęć: tancerz, trener, instruktor, nauczyciel, choreograf. Używa się ich zamiennie. W jednej edycji jest się tancerzem, a w następnej już „rewelacyjnym” choreografem. Normą staje się, że od razu po zakończeniu programu zostaje się nauczycielem, biznesmenem i autorytetem. Kolejna „złota 16” zakłada własne szkoły, prowadzi warsztaty, zasiada w jury. Jak Polska długa i szeroka płyną zaproszenia na turnieje i festiwale, gdzie główną atrakcją jest występ finalisty YOU CAN DANCE np. w charakterze jurora... rozdającego buziaki (patrz Białe Błota). Osobiście miałam okazję brać udział w festiwalu, gdzie w jury zasiadło dwóch finalistów YCD.
      Jeden był z Danii, choć wyglądał na Azjatę. Publiczność przywitała go wielkimi brawami (należały mu się bo dzięki niemu festiwal zyskał rangę międzynarodowych spotkań ;) Być może miał nawet jakieś polskie korzenie, bo na omówieniu jury z przekonaniem kiwał głową... Zaproszeni instruktorzy dowiedzieli się, że ich tancerze zostali nagrodzeni, bo „mieli to coś” i że ocena w jednej kategorii jazzu, modernu i hip-hopu nie stanowiła żadnego problemu.
      Najpopularniejszym sposobem spożytkowania popularności jest zrobienie tak zwanej „objazdówki”, czyli poprowadzenie warsztatów w krótkim czasie w kilku miejscach. Są one przeznaczone dla wszystkich: małych, dużych, początkujących i zaawansowanych (najlepiej wszystkich w jednej grupie). Pojawiła się do tego odpowiednia nazwa: open. Nastąpił „wysyp” warsztatów. Niektóre zapowiadane są bardzo interesująco np: „tancerka, fotomodelka, uczestniczka YCD. Warsztaty dla osób, które miały doświadczenie z tańcem. Temat: szczególna uwaga skupiona będzie na ćwiczeniach badających świadomość ciała, a także nieograniczonych możliwościach interpretacji muzyki wyrażonej za pomocą ruchu.”¹ Hmmm... Tancerka, fotomodelka i do tego... intelektualistka! Według mnie właściwszym określeniem niż warsztaty byłoby... pokazywactwo. O dziwo rzadko są to warsztaty dla zaawansowanych. Bywa nawet, że choreograf lansowany jako światowa gwiazda prowadzi wspólne warsztaty z finalistką YCD. Zastanawiam się, kto tu jest przereklamowany. Bo ktoś na pewno! Tak zwani „pokazywacze” tak są zajęci patrzeniem na siebie w lustro, że zdarza im się robiąc tą samą choreografie w grupie początkującej, zajść dalej niż w zaawansowanej. O ile oczywiście podział na grupy w ogóle nastąpi.
     Myślę, że większość z nas byłaby co najmniej zdziwiona gdyby usłyszała, że licealista laureat olimpiady matematycznej uczy np. w liceum, a nawet na wyższej uczelni. Mało tego. Ocenia pracę i wystawia oceny swoim nauczycielom. A tancerz? Często nie zdaje sobie sprawy, że działa przeciwko temu, dzięki czemu (choćby na chwilę) zaistniał. Większość uprawia taniec od wielu lat w klubach czy zespołach. Zdają sobie na pewno sprawę z tego, że warsztaty to tylko uzupełniająca forma wykształcenia tancerza. Bazą jest codzienna żmudna praca w klubie czy zespole pod okiem fachowca (przeważnie kilku). Niektórzy niestety, a zwłaszcza ci młodsi, zaczynają wierzyć, że są wyjątkowi. To już nie tylko wspaniali tancerze, ale również choreografowie i nauczyciele, a praca w jury jest naturalną konsekwencją ich „niekwestionowanego autorytetu”. Nic więc dziwnego, że powrót do rzeczywistości jest dla wielu trudny. Niestety jak widać i to nie tylko na polskich przykładach, show biznes to nie najlepsze miejsce dla wrażliwych, młodych ludzi, tym bardziej nastolatków. W telewizji króluje chłam i chamstwo. Słucham jak w internecie tancerz udziela wywiadu, a pod nim ukazują się opinie internautów w stylu: „fajny koleś”, „debil”, „co on tu robi?”, „ale ona wstrętna”. Ludzie dorośli, artyści mają problem z takimi „efektami” popularności, a jak to może wpłynąć na nasze młode gwiazdy? Depresje, uzależnienia, kłopoty z powrotem do grupy itp.
     Część tych „dzieci You Can Dancu” zrywa z dotychczasowym środowiskiem (ukochane kluby przestają być takie ukochane, trener jest za słaby). Bywa że rodzice stają się managerami swoich „gwiazdeczek”. Negocjują kontrakty warsztatów, występów. Oczywiście telewizja w swej „niewysłowionej dobroci”, wspiera tych ludzi. Zaprasza do programów, namawia do zwierzeń, dba o ich  popularność do czasu... następnej edycji. A czas płynie szybko i w pewnym momencie obecni finaliści stają się byłymi finalistami i powoli odchodzą w niepamięć. Ich oszałamiająca kariera kończy się równie szybko jak się zaczęła .Niektórym z nich udaje się jednak przekuć popularność w sukces i sławę na innym polu i zostają... celebrytami. Inni kończą swoją przygodę z tańcem, choć to powinien być początek ich kariery. Poszukują swojego miejsca w show biznesie. Są też tacy którzy potrafili to wykorzystać. Zauważmy jednak, że są to osoby, które z tańcem i to z sukcesami związane były od dawna. Pozycję na rynku na którym działają zdobyli już wcześniej, a wygrana YCD tylko ją ugruntowała. Myślę, że ten program może zadziałać korzystnie tylko dla silnych psychicznie i świadomych swojej wartości tancerzy.
     Ktoś jednak na tym zyskuje. Szkoły tańca (nie mylić z klubami) kwitną, prowadzą kursy i różnego typu warsztaty z gwiazdami YCD (oczywiście open). A kluby czy zespoły prowadzą dalej swoją mrówczą pracę bo... po to są. Oczywiście kluby też na tym korzystają prowadząc kursy. Jednak prowadzenie jednego i drugiego jest bardzo trudne (trudno pogodzić komercję z wyczynem czy sztuką). Najlepszym tego przykładem jest nabór do zespołów jaki prowadzi największa szkoła tańca w Polsce. Zachęca ona do wzięcia udziału w castingu wszystkich oprócz... własnych kursantów! Czyżby ta niezliczona liczba warsztatów prowadzonych przez: najlepszych tancerzy YCD i ”niesamowitych” nauczycieli z całego świata nie przełożyła się na jakość tancerzy i poziom zespołu?! Być może jest on bardzo wysoki (chociaż dawno ich nie widziałam na światowych turniejach). Mam jednak co do tego wątpliwości, gdy czytam, że jednym z największych ich osiągnięć jest zdobycie Pucharu Kujaw i Pomorza, a to przecież... "słynna impreza" w Białych Błotach. A tam też byłam. Niestety.
     Zdaję sobie sprawę, że dla większości zakręconych tańcem młodych ludzi udział w tym programie jest marzeniem. Moje pisanie niczego tutaj nie zmieni. Jeżeli zostanie ogłoszona następna edycja tłumy będą szturmować castingi. Trzymam kciuki za to, żeby ci którzy wejdą na wizję umieli to sensownie wykorzystać, nie dali się manipulować mediom, zachowali dystans do siebie i realizowali swoje taneczne marzenia. Sobie zaś i wszystkim pedagogom tańca życzyłabym, aby nasi tancerze, którzy już zaczną uczyć, byli uzbrojeni w wiedzę, która umożliwi im przekazanie tej pięknej pasji następnym „zakręconym”.

1Źródło: www.dance.pl/forum